Een eerste eetafspraak
Een haastig leeggeruimde tafel waar
ik aan ga zitten, jij op gaat zitten, langzaam
tekenen verhoudingen zich af
we kunnen er natuurlijk ook mee spelen
de woorden zijn nog niet gevallen of
je ligt op de grond, werpt iets naar mij op
het is een lachje waar we allebei
in blijven steken, tot we weggekropen
onder het tafelblad de kamer aanzien
zwijgend, zij aan zij, wetend
een ovenschotel van een verre toekomst
hangt ons boven het hoofd en dampt en dampt
© 2009 Krijn Peter Hesselink, uit Stil alarm
Stadscompositie
Het begint met een vrouw, zingt
een verjaardagsliedje, zachtjes, voor
het jongetje bij haar op de fiets, verrast
kijkt ze opzij als een fietser naast haar
mee begint te zingen, zachtjes, achter
langs rijdt een bus vrolijk toeterend voorbij
kraaiend van plezier rekt het jongetje zijn nek en
dirigeert de bus de gracht in, laat
een gat in het kroos slaan, onthult hoe de stad
op zijn kop uit het lood hangt, niets dat nog weet
hoe geolied de stad ooit de tijd aftikte
tot zijn vijfde verjaardag, op de kop af, hoe
het alarm afging, hoe het mechaniek in het honderd
© 2008 Krijn Peter Hesselink, uit Als geen ander
Grootmoeder op haar ziekbed
‘Ja ik zie je wel kijken, maar ik fietste toch echt
de Amstel af, gister nog, jij rende met
mij op, riep kijk daar, zon, meeuw, wind die mij opstuwde
met jou in mijn kielzog, werd ik even moe
ik ging gewoon liggen op een bed in de V&D
ja raar was het wel, maar het ging zo en niemand
die iets merkte, ook niet toen ik wakker werd, een zwiep
aan dit rotbeen gaf, verder liep, daar lag het pontje
naar Amsterdam-Noord, een agent nam mijn hand
en bracht mij naar moeder – uw zoon, mevrouw? – tss
alsof alleen jongens in bomen klommen, zo
zag ik ons aan, op de voorplecht, de achterplecht
heen en weer, de mensen stroomden
voorbij en niemand die mij aanzag, zelfs jij niet.’
© 2008 Krijn Peter Hesselink, uit Als geen ander